ฉันขอโทษนะ
ขอโทษจริงๆ
สุดท้ายนายก็ตัดสินใจ
ทุกคนดีใจมาก
แต่เพราะฉัน
เพราะฉันตามนายไป
นายน่าจะทิ้งฉันไว้ตรงนั้น
ก็นั่นน่ะสิ ว่าไหม
นายพูดถูกมาตลอด
ฉันมันก็แค่
ตัวปัญหา
ไม่ใช่สิ
ไม่ใช่ปัญหา
แต่หายนะเลยล่ะ
นี่ไง
ฮานิ
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เธอใส่เฝือกด้วย ช่างน่าสงสาร
นี่ ซึงโจ นายอีกแล้วสินะ
จุนกู อย่า
ทุกครั้งที่นายอยู่ใกล้ฮานิ เธอมีปัญหาตลอด
ฉันบอกว่าอย่าไง
ฮานิ
ออกไปก่อน
ฮานิ
ฉันอยากอยู่คนเดียว
ฮานิ
เธอจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ปล่อยๆ
- ไปกันเถอะ - ปล่อยฉัน
ฮานิ อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวฉันไปหามาให้
ฮานิ
ปล่อย
มีอะไร
อยากให้ฉันไปด้วยใช่ไหม
ไปพักเถอะ
ผมขอโทษ
ขอโทษจริงๆ นะ
ไม่ต้องกังวลหรอก
ใช่
เขาไปถึงห้องสัมภาษณ์ทันเวลาได้ หลังจากไปส่งฮานิที่โรงพยาบาล
เขาเลือกที่จะไม่ไป
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
มันไม่ง่ายเลยที่เขาตัดสินใจไปสอบ
เขาคงคิดอะไรอยู่แน่ๆ
อย่ากังวลไปเลย
ถ้าวัยรุ่นไม่รู้สึกเคว้ง
ก็เป็นเด็กน่ะสิ ไม่ใช่วัยรุ่น
(หายไวๆ นะ)
ขอบคุณนะ
เอาล่ะ ไปทำงานกันได้แล้ว
อีกไม่นานลูกค้าก็จะเต็มร้านแล้วละ
ค่ะ/ครับ
รู้อะไรไหม ฮานิ
ลูกน่ะตายยากอยู่แล้ว ตระกูลเราน่ะตายยากทุกคน
ขนาดหมอยังประหลาดใจเลย ที่ลูกฟื้นตัวเร็วมาก
- พ่อคะ - ว่าไง
เราไม่ต้องย้ายออกจากบ้านของซึงโจเหรอคะ
ทำไม ลูกรู้สึกอึดอัดเหรอ
ไม่ต้องอึดอัดหรอก
ทุกคนเป็นห่วงหนู
นั่นน่ะยิ่งทำให้หนูรู้สึกแย่ลงไปอีก
นี่หนูเป็นอะไรเนี่ย
เชิญค่ะ
คนเริ่มมากันแล้ว ลุกขึ้นๆ
เดี๋ยวพ่อจะไปส่งหนูแล้วรีบกลับมา
ฮานิยังไม่หายซึมอีกเหรอ
เธอไม่ยอมออกจากห้องเลย
แทบจะไม่ทานอะไรเลย
เธอออกจากห้องตอนพวกเราทุกคนเข้านอน
ผมตกใจหมด ผมนึกว่าผีตอนผมเห็นเธอ
เบ็กซึงโจ
ดีกับเธอหน่อยสิ
ลูกพูดคำเดียวก็แก้ไขทุกอย่างได้แล้ว หยุดทำให้เธอเป็นทุกข์ได้แล้ว
ผมพูดแล้ว
จริงเหรอ ลูกบอกเธอว่าไง
ผมขอบคุณเธอ ที่ทำให้ผมไม่ได้ไปสอบสัมภาษณ์
มันเป็นการปลอบใจยังไง
ห้ามกินจนกว่าฮานิจะกิน
พี่เอายานอนหลับให้เขากิน ในวันสอบความถนัดทางการเรียน
แล้วยังพูดได้อีกเหรอว่าชอบเขา
(วิชาคณิตศาสตร์)
ขี่หลัง
เธอนี่มันสร้างปัญหาตลอดเลย
ว่าไงนะ
สนุกกันจังเลยนะ
เลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันเสียที
จะยุ่งกับชีวิตฉันไปอีกนานแค่ไหน
พอได้แล้ว
เธอมันตัวปัญหา
ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตฉัน มีปัญหาตลอดเลย
(คุณลุงคุณป้า โปรดอ่านจดหมายนี้ จากฮานิ)
ไม่เจอกันนานเลยนะ
อะไร จะหนีเหรอ
เพราะฉันไม่เข้าเรียนที่แทซันใช่ไหม
ก็ใช่ และก็
ยาแก้หวัดนั่นด้วย และก็
ฉันพยายามทำสิ่งดีๆ ให้กับนายแต่
ฉันคิดว่าฉันอยู่ห่างๆ นายดีกว่า
ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้นายเดือดร้อนมากขึ้น
อย่าห้ามฉันเลยนะ
ก็ไม่ได้จะห้าม
ให้ช่วยไหม
ท่าทางหนักนะ
ไม่เป็นไร
เอาล่ะ ลาก่อน
นี่
(มหาวิทยาลัยพารัง)
ของฉันเหรอ
มหาวิทยาลัยพารังเหรอ
อ๋อ ค่าเทอม
ศูนย์วอน
ไม่มีค่าเทอม
อะไร ยังไม่ได้เลือกวิชาเอก ฉันว่าพวกเขาส่งมาผิดน่ะ
ฉันว่าไม่ใช่จดหมายฉัน น่าจะเป็นจดหมายของเบ็กซึงโจ
เบ็กซึงโจ
จริงเหรอ
นายจะเข้ามหาลัยพารังเหรอ
ว่าแต่เพราะอะไร
ก็
พวกเขายื่นข้อเสนอมากมายให้ฉัน
แล้วนายว่าไง
ซึงโจ ถ้าคุณเข้ามหาวิทยาลัยพารัง
เราจะสนับสนุนคุณทุกวิถีทาง
พวกเขาจะให้เงินเรียนต่อต่างประเทศ ทุนวิจัย ปริญญาโท และอีกหลายอย่าง
ให้ฉันเป็นอาจารย์
สอนเต็มเวลา
ของฉันนะ พวกเขาโจมตีฉันด้วยคำถาม
"ทำไมเราต้องรับเธอเข้ามาเรียน"
แต่สำหรับนาย
นายสามารถได้ข้อเสนอที่ดีที่สุด จากมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ ใช่ไหม
ฉันไม่เคยโกรธมากเหมือนปีก่อน
ทุกๆ วัน ฉันเริ่มสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
และมันทำให้ฉันกังวลใจ
ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด
ฉันขอโทษนะ
- ไม่ต้องหรอก มันสนุกดี - หืม
หลับตอนสอบสนุกดี
ถือเป็นเรื่องใหม่สำหรับฉัน ที่ได้สงสัยว่าจะได้คะแนนสอบเท่าไร
เพราะเธอ
ฉันได้ทำอะไรใหม่ๆ มากมาย
มันน่าตื่นเต้นและสนุก
ดังนั้น
นายหมายความว่า
นายจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยพารัง เพราะฉันเหรอ
เปล่า ไม่ใช่เธอ แต่เพื่อตัวฉันเอง
ฉันอยากสนุก
จนกว่าฉันจะหาสิ่งที่อยากทำจริงๆ
ยายของเธอบอกว่า "ใช้ชีวิตให้สนุก"
ใช่ ยายบอกอย่างนั้น
เอาล่ะ เธอไปได้แล้ว
ลาก่อนนะ
เดี๋ยว
ถ้างั้น
ฉันขออยู่ต่ออีกสักนิดได้ไหม
ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้นายอีก
เธอน่ะเหรอ
เชื่อได้เหรอ
พูดจริงนะ
ฉันจะพยายามดู
และฉันสัญญาว่านายจะสนุกและมีชีวิต ในรั้วมหาวิทยาลัยที่น่าตื่นเต้น
ขอบคุณนะ
ว่าแต่
มาคิดๆ ดูแล้ว
นายสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยพารัง แต่ไม่ได้บอกอะไรฉันเลย
ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าฉันเสียใจแค่ไหน
ใช่
- อะไรนะ - ก็มันสนุกดี
เธอไม่ชอบเหรอ
งั้นฉันยกเลิกก็ได้
ไม่ต้องๆ
ฉันชอบ
- ฉันดีใจกับนาย - ฉันรู้
(จดหมายตอบรับ)
เห็นไหม ฉันบอกแล้ว ว่าเขามีแผนของตัวเอง
มหาวิทยาลัยพารังเหรอ
ไปสมัครตั้งแต่เมื่อไหร่
ขอโทษด้วยนะ
ถ้าฮานิไม่เกิดอุบัติเหตุ เขาก็คงได้เข้าเรียนที่แทซัน
แทซันไม่เห็นดีเลย มีแต่เด็กแบบซึงโจ
ว้าว ฮานิกับซึงโจจะเรียนที่เดียวกัน
พวกคุณไม่คิดเหรอว่าฟ้าลิขิตให้มาคู่กัน
ลิขิตให้มาคู่กันเหรอ
เข้ามา
สวัสดีครับ ผมเองครับ
โอ้ๆ เอามาให้ผมครับ ผมทำเอง
ไม่เป็นไร
นี่ๆ
ไม่มีเชฟคนไหนในโลกหรอกนะที่เช็ดโต๊ะ
เชฟเหรอ
ไม่เอาแล้วนะ กลับไป
ไม่ใช่ วันนี้ผมเอาของมาให้ครับ
- อะไร - เมล็ดดอกคำฝอยครับ
เมล็ดดอกคำฝอย
ช่วยเรื่องกระดูกแตกหักได้ดีที่สุดครับ
แม้ว่าฮานิจะเอาเฝือกออกแล้ว แต่เธอก็ยังต้องกินอะไรแบบนี้
คุณพ่อเอาไปต้มแล้วเอาให้ฮานิกินนะครับ
ขอบใจ
- เชฟครับ - มีอะไร
รับผมเป็นผู้ช่วยได้ไหมครับ
ร้านบะหมี่โซพัลบก ประวัติศาสตร์ยาวนาน 60 ปี
ควรดำเนินต่อไป
ฉันบอกนายแล้วไง ไปหาอะไรทำเองเถอะ
นายต้องใช้ชีวิตตัวเองเพื่อตัวเอง ไม่ใช่ฮานิ
แต่นั่นคือสิ่งที่ผมอยากทำ
ตอนที่ผมกินบะหมี่ของคุณพ่อเป็นครั้งแรก
ผมประหลาดใจมาก
- ปล่อยขาฉัน - นะๆ
- ได้โปรด - ปล่อยขาฉัน
- นะครับ - ขอโทษนะคะ
ครับๆ เข้ามาได้เลยครับ
เชิญเข้ามาเลยครับ
ร้านคุณขายโจ๊ก
- ที่ทำให้สอบติดมหาวิทยาลัยใช่ไหมคะ - อะไรนะครับ
คือว่า โจ๊กนั้นทำให้นักเรียน
ที่อยู่เปอร์เซ็นต์ไทล์ที่สิบ เข้ามหาวิทยาลัยพารังได้
คุณหมายถึงโจ๊กไม่มีวันพลาดใช่ไหม
ใช่ๆ
ร้านนี้แหละ เข้ามาๆ
ใช่แล้ว เข้ามาๆ
เจอสักที
ฉันไม่รู้เลยว่าร้านอยู่ใกล้ๆ ตรงนี้เอง
นี่ ลุกขึ้นเร็ว
ไม่ครับ
วันนี้ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าคุณจะตอบตกลง
นี่ ทำแบบนี้มันทำให้ธรุกิจสะดุดนะ
ทำธรุกิจสะดุด ผมทำแบบนั้นไม่ได้
โทษนะคะ
ขอน้ำอุ่นได้ไหมคะ
- ได้ครับๆ - เดี๋ยวฉันทำเอง นายกลับบ้านไป
- ขอเมนูด้วยได้ไหม - ได้ครับ
เมนูๆ โอ้ อยู่นี่เอง
ระวังหน่อย
นี่ครับเมนู
- หน้าตาดีจัง - สูงด้วย
มีบะหมี่เห็ดหอยนางรมด้วย
ตอนนี้เป็นฤดูกาลที่ดีที่สุด สำหรับหอยนางรม
- ได้รสชาติทะเลเต็มๆ เลยละครับ - เขารู้วิธีขายด้วย
งั้นฉันเอาบะหมี่หอยนางรม
ฉันเอาโจ๊กไม่มีวันพลาด
บะหมี่หอยนางรมหนึ่งที่ โจ๊กไม่มีวันพลาดสามที่นะครับ
ได้ครับ รอสักครู่นะครับ
บะหมี่หอยนางรมหนึ่งที่ โจ๊กไม่มีวันพลาดสามที่นะครับ
(เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน สำหรับคู่ที่เพิ่งแต่งงาน)
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
คือ
ฉันกำลังหาซื้อเอ็มพีสาม กับกล้องดิจิทัลอยู่ค่ะ
อยู่ตรงนู้นค่ะ
สุดยอดเลย
มีหลายอย่างเลยที่จะซื้อให้เขา
นี่ก็สวย
นี่ก็เหมาะกับซึงโจ
(790,000 วอน)
ขอบคุณนะคะ หนูจะตั้งใจทำงานค่ะ
ดีๆ ฉันก็ดีใจที่จะได้ทำงานกับเธอ
ค่ะ หนูจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ ขอบคุณค่ะ
สักครู่นะคะ
อันนี้รสชาติอร่อยเลยล่ะค่ะ
6,200 วอนค่ะ
โอ้ สวัสดี ฮานิ
หนูกลับมาแล้วค่ะ
พักนี้กลับดึกตลอดเลย
เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยไม่ทันไร ก็ไปเที่ยวนั่นนี่ไปทั่ว
ระวังปากหน่อย ลูก
โอฮานิ
ทำไมอยู่ข้างนอกจนดึกดื่น
ทำไม
เป็นห่วงเหรอ
ห่วงงั้นเหรอ
แม่ฉันนอนไม่ได้จนดึก เพื่อรอมาเปิดประตูให้เธอ
ฉันรู้
ช่วยไม่ได้นี่
อะไรนะ
สาหร่ายห่อข้าวสามเหลี่ยม
3,800 วอนต่อชั่วโมงคูณ 7 เท่ากับ
26,600 ดังนั้นในหนึ่งเดือน
7,000 วอนค่ะ
รับมา 10,000
ทอน 3,000 นะคะ
แวะมาอุดหนุนใหม่นะคะ
สวัสดี
เท่าไหร่
1,200 ค่ะ
นี่
ขอโทษนะคะ
คุณลูกค้าให้มาเท่าไรคะ
10,000 วอน
อ๋อ รับมา 10,000 วอน
ขอโทษนะคะ
คุณช่วยหยิบเงิน 8,800 วอน จากตรงนี้ได้ไหมคะ
หา
8,800 วอนนะ
ค่ะ
ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุน
- ผู้จัดการคะ - อะไรน่ะ
อะไรนะ คุณช่วยหยิบเงิน 8,800 วอน ไปจากตรงนี้ได้ไหมคะ
ทำไมเขาต้องไปที่ร้านนั้นด้วย
มีตั้งหลายร้าน
ต้องเป็นพรหมลิขิตของเราแน่ๆ
ว่าแต่
เร็วๆ นี้ฉันจะต้องไปหางานใหม่ทำ
และฉันก็ไม่สามารถทำงานจนดึกเกินไปได้
(ร้านไก่แทยัง)
(รับสมัครพนักงานส่งของแบบพาร์ตไทม์)
นี่ละที่ฉันต้องการ
(ร้านไก่แทยัง)
ฮานิ
ขอโทษนะ มีของให้เธอไปส่งอีก
ไม่เป็นไรค่ะ ตราบใดที่หนูได้เงิน
ที่นี่ล่ะ
มาถูกที่แล้ว
(เบ็กซูชัง)
(ไก่แทยัง)
โง่ชะมัด ทำไมไม่รู้นะ
ค่ะ
เปล่าค่ะ
มาถึงแล้ว
อยู่ตรงหน้าบ้านแล้วค่ะ
ค่ะ
(ภาพจากประตูด้านหน้า)
ใคร
คือ
คุณสั่งไก่ใช่ไหมฮะ
ผมยุ่งมาก ผมจะวางไว้ตรงนี้นะฮะ
คุณมาเอาเองนะฮะ
ตกลงนะฮะ
หา แล้วเงินล่ะ
ใช่ เงิน
คุณต้องจ่ายเงินด้วย
ทำไมเขาต้องสั่งไก่จากที่นี่ด้วย
ร้านขายไก่มีตั้งเยอะตั้งแยะ
โชคชะตาแน่ๆ เลย
เราถูกกำหนดให้มาคู่กันจริงๆ ด้วย
นี่ มินา
จูริไปแล้ว
(ร้านขายตีนหมูวัง)
จูริออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า แต่ติดต่อโทรศัพท์ไม่ได้ทั้งวันเลย
(เค้กข้าวทอดชินดังดง)
ที่จริงแล้วฉันติดต่อจูริไม่ได้
ตั้งแต่ฉันกับเธอได้เข้าพารัง
เพราะแบบนั้นฉันจึงไปหาเธอ ที่โรงพยาบาลคนเดียว
จูริไปอยู่ที่ไหนกัน
เราตรวจดูทุกที่หรือยัง
โรงเรียน
(มัน ซา มา)
ในนี้ก็ไม่มี
จูริ
นี่ ตกใจหมด
พวกเธอทำให้ฉันตกใจหมด
เธอทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไง มือถือก็ปิด
มาทำอะไรคนเดียวที่นี่
ฉันคิดว่าพวกเธอคงยุ่งมาก นักศึกษามหาวิทยาลัย
พวกเรายังไม่ใช่นักศึกษา พวกเรายังเรียนไม่จบเลย
ขอโทษนะ
มีแต่เรื่องวุ่นวาย
ฉันไม่เป็นไรหรอก
ฉันออกไปเรียนพิเศษตอนเช้า
แต่ฉันไม่อยากไป
แต่นี่คือที่เดียวที่ฉันจะมาได้
เธอจะพยายามอีกครั้งใช่ไหม
พ่อแม่ฉันบอกว่าควรเรียนอีกหนึ่งปี แล้วไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เรียนสองปี
ว่าแต่ฉันจะทำยังไง กับชีวิตในมหาวิทยาลัย
ค่าเทอมจ่ายไปก็เปลือง
พวกเขาไม่เข้าใจลูกสาวตัวเอง
บอกพ่อแม่เธอสิว่าเธออยากทำอะไร
แต่ฉันทำอะไรไม่เป็นเลย
เป็นสิ
- อะไร มีด้วยเหรอ - ชับ ชับ ชับ
ผมทรงนี้ก็เป็นผลงานของเธอนะ
ใช่ จริงด้วย
เธอเปียผมให้ฉันอยู่ตลอด
ครูของพวกเราก็ชอบด้วยเหมือนกัน
แน่นอนสิ
เอาละ ฉันจะไม่อ่านหนังสือสอบแล้ว
ฉันจะไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัย
พอแล้วกับหนังสือพวกนี้
พอกันที
อะไรๆ ก็มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัย โลกนี้มันบ้าไปแล้ว
อะไรๆ ก็คนสวย
โลกนี้มันบ้าไปแล้ว
จูริน่ารักจะตาย
มินาก็น่ารักเหมือนกัน
ยังไงก็ตาม ยินดีกับพวกเธอสองคนด้วยนะ
ปกติฉันไม่พูดอะไรแบบนี้เลยอะ
- รู้ๆ - เธอเป็นหญิงที่แข็งแกร่ง
ฮานิ
ซึงโจ ลงมา เร็ว
นี่
อะไร
เอ้านี่
อะไร
ฉันอยากจะบอกขอโทษ
และขอบคุณสำหรับหลายๆ อย่าง
ถือซะว่าเป็นของขวัญเรียนจบนะ
รวบไว้ในโอกาสเดียวเลยว่างั้น
อยากดูไหม
นี่อะไร
เครื่องนวดหัวน่ะ
นายปวดหัวบ่อยๆ
เธอไปซื้อของโง่ๆ แบบนี้มาได้ไง
โง่พอๆ กับเธอเลย
นายไม่ชอบเหรอ
ฉันจะเอาไปเปลี่ยน
เดี๋ยวก็ไปงานปัจฉิมนิเทศสายหรอก เร็วๆ เข้า
นี่อะไรน่ะ
หมวกกันน็อกเหรอ
ที่นวดศีรษะน่ะค่ะ
ซึงโจใช้สมองเยอะ
ใช้นวดคอได้ด้วยนะคะ
ของขวัญเอาให้ซึงโจเหรอ
ช่างคิดนะเรา
- ซึงโจ ทำไมไม่ลองใส่ดูล่ะ - ไม่เอา ใครจะไปใส่เครื่องบ้าๆ นี่
ใจร้ายจัง
ดูมีราคานะ
หนูไปเอาเงินมาจากไหน
- หนูทำงานพาร์ตไทม์ค่ะ - มิน่าล่ะกลับบ้านดึกทุกคืน
อ้อ
(งานปัจฉิมนิเทศครั้งที่ 14 โรงเรียนมัธยมพารัง)
ทดสอบเสียงไมค์ หนึ่ง สอง
เธอไม่ควรตื่นเต้นนะ
มินา ฉันหายใจไม่ออก
ฉันไม่เคยขึ้นแท่นพูดมาก่อนเลยในชีวิต
ครูพวกเราเล่นใหญ่มาก
เพื่อให้เธอได้ขึ้นไปบนแท่นพูดนั้น
- จริงเหรอ - ใช่
ตัวแทนนักเรียนห้องเอคือเบ็กซึงโจ
ส่วนโอฮานิคือตัวแทนของห้องเจ็ด
โชคดีนะ อย่าสะดุดล้มล่ะ
นี่ อย่าแช่งสิ
เดินระวังๆ ล่ะ
ซึงโจ
นายจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยพารังเหรอ
บอกมา นายมีปัญหาอะไร
- มีปัญหาอะไรเหรอ - ใช่
มีมหาวิทยาลัยตั้งเยอะแยะ
นายเข้าเรียนที่แทซันได้ง่ายๆ ด้วยซ้ำ
นายเลือกพารังทำไม
ก็เพราะฉันแกล้งนายอยู่ไง
ว่าไงนะ
ปากดีจริงๆ
ทุกคนเงียบ
ขณะนี้เราจะเริ่มพิธีจบการศึกษา
ครั้งที่ 14 ของโรงเรียนมัธยมพารัง
ในทุกๆ ปี
เราจะเห็นปาฏิหาริย์ เรื่องการศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย
แต่ปีนี้
มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นสองครั้ง
ซึ่งไม่น่าจะเรียกว่า
ปาฏิหาริย์
ปาฏิหาริย์แรกคือ
โอฮานิจากห้องเจ็ด
ได้เข้า
ศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยพารัง
อีกปาฏิหาริย์หนึ่งคือ
นักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุด เบ็กซึงโจ จะศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยพารังด้วย
- มันเกิดขึ้นได้ยังไง - มันไม่ควรเกิดขึ้นครับ
ต่อไปเป็นการกล่าวสุนทรพจน์
จากผู้แทนนักเรียน เบ็กซึงโจ
"สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเรา
ครั้งหนึ่งโอลิเวอร์ เวนเดลล์ โฮมส์ กล่าวไว้ว่า
ไม่ใช่ที่ที่เราอยู่ในตอนนี้
แต่คือที่ที่เราจะไป"
วันนี้พวกเราจะจบการศึกษา
พวกเรามาไกลถึงเพียงนี้ หลังจากสามปีของการศึกษา
แต่หลังจากนี้ทุกๆ คนจะไปที่ไหน
ร้านบะหมี่
หรือร้านของครอบครัว
สำหรับฉัน
ฉันไม่เคยรู้ว่าจะไปไหน
และฉันก็ยังคงไม่รู้
แต่ฉันค้นพบวิธีที่จะรู้ได้ว่า ฉันจะไปที่ไหน
จากคำพูดของหญิงชราคนหนึ่ง ที่ฉันไม่เคยพบ
เธอพูดว่า "จงใช้ชีวิตให้สนุก และทำให้คนอื่นมีความสุข"
พวกเราควรใช้ชีวิตแบบนั้น
แต่อย่างที่ทุกคนรู้
ฉันไม่ใช่คนที่ จะทำให้ใครสักคนมีความสุข
ดังนั้นฉันจะเริ่มจากความสนุกก่อน
ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง แต่
ฉันหวังว่าทุกคน ไม่ว่าจะไปที่ไหน
ขอให้สนุกในระหว่างทางที่เดิน
ขอบคุณ
ใช้ชีวิตให้สนุก มีความสนุก
สนุกเหรอ
ใช่ ยายฉันบอกฉันเสมอว่า
"ฮานิ หลานรัก หลานต้องใช้ชีวิตให้สนุก
สนุกสนานและทำให้ผู้อื่นมีความสุข"
ฉันควรใช้ชีวิตแบบนั้น
สนุกเหรอ
ฮานิ
โอฮานิ มาตรงข้างหน้าได้ไหม
ตรงนี้ค่ะ กำลังไปค่ะ
นั่นไง ฮานิ
เบ็กซึงโจจากห้องเอ
และโอฮานิจากห้องเจ็ด
จะได้รับใบประกาศนียบัตร
เป็นตัวแทนของนักเรียนทุกคน
ขอเชิญทั้งสองคนไปที่แท่น
นายเบ็กซึงโจ
คุณจะรับนางสาวโอฮานิ
เป็นภรรยาของคุณและรักเธอตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
จนถึงแก่ความตายหรือไม่
ครับ
นางสาวโอฮานิ
- คุณจะรับชายคนนี้เป็นสามีของคุณ... - รับค่ะ
ฮานิ ฉันก็จะรับด้วย ฮานิ
ฉันสาบานนะ ฮานิ
ฉันจะอยู่ดูแลเธอจนกว่าความตาย จะพรากเราสองคน
ฝันไปเถอะ ไม่มีทาง
นี่ ซึงโจ พูดอะไรสักอย่างสิ
พูดไปสิว่าเขาไม่มีวันได้ฮานิไป
แม่ซึงโจเหรอ
น่าสงสารจริงๆ ซึงโจ ที่มีแม่แบบนี้กับฮานิ
มัวทำอะไร ลงไปสิ เร็ว
เยี่ยมไปเลย ฮานิ
เธอตลกมาก
ฉันบอกแล้วว่าเธอจะต้องสะดุดล้ม
ขอโทษนะ ฮานิ ฉันลืมตัวไปหน่อยน่ะ
ไม่เป็นไรค่ะ
อึนโจกลับบ้านไปแล้วเหรอคะ
กลับไปแล้ว เขาบอกว่าเขาอายที่อยู่กับฉันน่ะ
ไม่เห็นเป็นไรเลย
ลืมไปเถอะค่ะ นี่แหละค่ะ โอฮานิ
เหรอ
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็ไม่ใช่ฮานิสิ
แล้วนี่ซึงโจอยู่ไหน
ฉันบอกเขาว่าให้มาถ่ายรูปด้วยกัน
(ยินดีด้วยกับการสำเร็จการศึกษา)
ถ้ากลับไปเรียนและใส่ชุดนักเรียนได้
- จะทำทุกอย่างเลย - จริงเหรอคะ
พวกเราเบื่อจะแย่
โห
เรียนจบมัธยมแล้วก็ต้องแบบนี้สิ
ไปตามหาซึงโจกันเถอะ
เขาอยู่ไหนนะ
ตรงนั้นค่ะ
ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม
พวกเขาขอถ่ายรูปกับซึงโจ
นะ
ถ่ายรูป
น่าสงสารจัง
ดูสิ
จางมีก็มา
พี่ซึงโจ ถ่ายรูปกับฉันหน่อย
ขอแป๊บหนึ่งนะคะครู
มา
หนึ่ง สอง
สาม
นี่ ฮานิ
ไปหาเขาแล้วก็ขอให้เขาถ่ายรูปกับหนูสิ
คะ
ไม่ล่ะค่ะ หนูกลัว
รีบไปเถอะ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก
หนูไปทำให้ทุกคนเห็นเลย ว่าหนูต่างจากจางมี
ซึงโจ
ไปเร็ว
อะไร
เธออยากถ่ายรูปกับฉันเหรอ
- ใช่ - แต่ทำกับฉันแบบนั้นในวันนี้น่ะเหรอ
ขอโทษนะ ฉันผิดเอง
ไม่เป็นไร
โอฮานิ
มานี่
ได้ไหม
ค้างไว้ สักวิสองวิ
น่ารักจัง
ขอบคุณนะ
พร้อมนะ
- หนึ่ง - โทษนะคะ คุณลูกค้าให้เงินเท่าไหร่
สอง
คุณช่วยหยิบเงิน 8,800 วอน จากตรงนี้ได้ไหมคะ
สาม
เอาล่ะ ฮานิ
ฉันจะทำให้คืนนี้เป็นคืนที่น่าจดจำ
มาๆ
มาทางนี้
นี่อะไร ทำไมเด็กห้องเจ็ดมาอยู่ในนี้
ไม่ไหวนะ รับไม่ได้
พวกเราก็ไม่ชอบพวกเธอย่ะ
ขอโทษนะ ฉันจองที่ทั้งหมดไว้
ทุกคนมาจากโรงเรียนเดียวกัน สนุกสนานกันเถอะ
พวกเราไม่ใช่เพื่อนกัน
อะไรเนี่ย
เร็วๆ
เร็ว
ฮานิ ฟังนะจ๊ะ
เพลงนี้สำหรับเธอเพียงคนเดียว
หัวใจของฉันมอบให้เธอ
- ซึงโจ นายมาที่นี่ทำไม - ฉันว่าพวกเขาเตรียมการแสดงให้เราดู
- ปาร์ตี้กันที่นี่เถอะ - ดีๆ
ดูมันทำ
ก็ได้
เริ่มแสดงกันเถอะ ซึงโจ นายห้ามดู
บงจุนกู
ฮานิ
บงจุนกู
(โจ๊กสำหรับผู้เข้าสอบ)
(บะหมี่โซพัลบก)
( โปรตีนสูง ไขมันต่ำ เพิ่มความแข็งแกร่ง ถูกหลักโภชนาการ)
ขอโทษนะ
ขอไม่มีวันพลาดสามที่
- ครับ - เชิญเข้ามาเลยครับ
นี่
- เชิญข้างบนเลยครับ - ได้ๆ
ชอบอาหารไหมครับ
เยี่ยม
คุณโอ
ครับคุณโอ คือ ผมหมายถึงเชฟน่ะครับ
ผมอยู่งานเลี้ยงครับ
ว้าว จริงเหรอ
ดีจังเลยครับ
ตอนนี้เลยเหรอครับ
ดีจริงๆ ใช่ไหมล่ะ
ครับๆ
เดี๋ยวผมไปครับ
ใช่ เราต้องทำวันนี้เพื่อวันพรุ่งนี้
เพื่ออนาคต ไป
ทุกคน
ครูภูมิใจในตัวพวกเธอจริงๆ
ตลอดทั้งปี พวกเธอทำคะแนนสูงสุดมาตลอด
เด็กๆ เก่งมาก เก่งที่สุด
คะแนนสอบ ข้อสอบ มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ตัวตัดสินว่าเราจะเป็นใคร
ทุกคนแตกต่าง ใจดี และเก่ง
การพูดถึงเรื่องความแตกต่าง และทำสิ่งที่ตัวเองอยาก คือสิ่งที่คนแพ้พูด
ฉะนั้นพวกเธอ
อะไรนะ คนแพ้งั้นเหรอ
อะไร
ผมไม่ได้พูดกับคุณสักหน่อย
แล้วทำไมคุณต้องรู้สึกอย่างนั้นด้วยล่ะ
ห้องคุณมีแต่นักเรียนเก่งๆ อยู่แล้ว
ดังนั้นคุณไม่ได้ทำอะไรเลยในฐานะครู
นักเรียนของฉันเข้าพารังได้ จากคนที่ได้คะแนนต่ำสุด
คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
แล้วการเห็นนักเรียนคนหนึ่งที่เก่งมาก
ที่อยู่ดีๆ ก็ลดตัว ไปเรียนมหาวิทยาลัยพารังล่ะ
ไม่ใช่หรอกครับ
ไม่ใช่เพราะเธอ
ชีวิตผมไม่ได้ตกต่ำ
เพราะคนโง่คนนั้น
นั่นเป็นการดูถูกผมครับ
โง่งั้นเหรอ
โง่ สร้างแต่ปัญหา
เบ็กซึงโจ
ใช่ ฉันก็แค่สร้างปัญหา ให้นายนิดหน่อยเอง
นิดหน่อยเหรอ
มากก็ได้
นายไม่ควรอวดสิ่งที่นายมีมาตั้งแต่เกิด
นายไม่ได้พยายามอะไร เพื่อที่จะได้มันมา
นายจะดูถูกคนอื่นไม่ได้ เพียงเพราะว่าตัวเองฉลาด
ฉันไม่เคยดูถูกเธอ
แต่เธอต่างหากที่ดูถูกดูแคลนตัวเอง
ซึ่งเรียกว่าปมด้อย
นิสัยเสีย
เห็นแก่ตัว
คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ใจจืดใจดำ
ห่วยแตก
ใช่ แล้วทำไมเธอถึงหลงรัก
คนนิสัยเสียที่คิดว่าตัวเอง ดีกว่าคนอื่นและใจจืดใจดำล่ะ
ว่าไงนะ
การคิดถึงฉันทำให้เธอมีความสุข
เธอเขียนจดหมายหาฉันไม่ใช่เหรอ
และหนังสือของเธอก็มีแต่ชื่อฉัน
แล้วเธอจะอ่านหนังสือสอบได้ยังไง
ได้
จะเอาอย่างนั้นใช่ไหม
ฉันก็มีหนทางเหมือนกัน
แล้วนายจะเสียใจ
ทุกคน ดูนะ
นี่คือสิ่งที่ซึงโจเป็น
โอฮานิ
- อะไรเนี่ย - น่ารักจัง
ถ้านายคิดว่าฉันมีรูปเดียวล่ะก็
นายคิดผิด
ว้าว น่ารัก
เธอ มานี่
เจ็บนะ
ฉันเจ็บนะ ปล่อย
นายทำอะไรของนาย
ทำไม มีอะไร
เธอเอารูปให้ทุกคนดูใช่ไหม
ฉันไม่กลัวนายแล้ว
นายทำให้ฉันเป็นตัวตลก ต่อหน้าพวกเขาได้ยังไง
อย่างน้อยฉันก็ชอบนายจริงๆ
แต่นายกลับย่ำยีมันและมองเป็นเรื่องตลก
ฉันก็เลยเอารูปให้พวกเขาดู
ตอนนี้ฉันไม่ชอบนายแล้ว
ฉันจะเลิกชอบนาย
เธอคิดว่าทำได้เหรอ
ได้
ฉันเบื่อหน่ายนาย
และฉันรู้ว่านายใจร้ายแค่ไหน
ฉันไม่ใช่นักเรียนม.ปลายแล้ว
ดังนั้นการแอบชอบในวัยใสๆ ของฉันก็จะหายไปเหมือนกัน
พอกันที
เธอจะลืมฉันเหรอ
ใช่ ฉันจะลืมนาย
- ฉันจะหาคนที่พิเศษ - ก็เอาสิ
ดูเธอสิ
เด็กน้อยหน้าโง่
จุ๊บ
นี่ฉันกับซึงโจ
เขาจูบ
ฉัน
ชีวิตมัธยมที่สนุกสุดยอดของฉันจบลง
และฉันเป็นสาว 20 ที่ทรงเสน่ห์
เวลาที่แสนดีทั้งหมดนี้
มีได้ก็เพราะซึงโจ
ใช้ชีวิตให้สนุกและทำให้คนอื่นมีความสุข
ฉันหวังว่าทุกคน ไม่ว่าจะไปที่ไหน
ขอให้สนุกในระหว่างทางที่เดิน
โอฮานิ
เธอใช่ไหมโอฮานิ
ฉันขอโทษนะ แต่ฉันไม่ชอบคนโง่แบบเธอ
นี่นาย ออกมาจากบ้านหลังนั้นทำไม
ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าฉัน กำลังนั่งกินข้าวเช้ากับซึงโจ
สมการคือ เอฟเท่ากับเอ็มเอ
แล้วเจอกัน
ขอบคุณนะ
หา
โอฮานิ
นี่ โอฮานิ
นี่
ฉันหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ
ตอนที่ฉันพูดว่าเธอสร้างปัญหาตลอด ตั้งแต่ฉันเจอเธอ
ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่มีปัญหา
ฉันบอกเธอว่าอย่ายุ่งกับฉัน
หยุดวุ่นวายกับชีวิตฉันสักที จะวุ่นวายกับชีวิตฉันไปถึงเมื่อไหร่
พอสักที
ฉันหยุดรักเขาไม่ได้
ไม่ว่าเขาจะทำไม่ดีกับฉันแค่ไหน
ฉันไม่มีวันหยุดรักเขาได้
ฮานิ เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ
น้ำไหม
มานี่
ฮานิ หนูบอกว่า วันนี้หนูต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ
เกือบลืมไปเลย
ตื่นเช้าเหรอ
นี่
ซื่อบื้อ
คำว่าซื่อบื้อไม่ใช่คำที่นายจะใช้พูด
กับคนที่นายจูบนะ
นี่อะไรกัน
ฉันเหมือนจะคิดไปเอง
ฉันนี่มันโง่จริงๆ
ตอนพวกเธอใส่ชุดนักเรียน
แม่ละก็อยากเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง
แต่ดูลูกๆ ตอนเช้านิ้
แม่อยากไปมหาวิทยาลัย แม่เป็นอะไรเนี่ย
ฮานิ ซึงโจดูเป็นไงบ้าง
เขาไม่อยากไป
ฉันก็เลยต้องลากเขาไปที่ร้าน เพื่อให้เขาดัดผม
ออกมาดีใช่ไหม
ค่ะ ดูดีค่ะ
เห็นไหม บอกแล้วว่าหล่อ
อิ่มแล้ว ผมจะไปแล้วครับ
ทำไมไปเร็วจัง ยังมีเวลาอยู่อีกนี่
นี่ พาฮานิไปด้วยสิ
ที่รัก
แล้วเขาทิ้งฉันไว้แบบนี้
แล้วเขามาเรียนที่นี่ทำไม
ฉันไม่
นั่งบ่นพึมพำอะไร
ดัดผมมาเหรอ
ใช่
ฉันได้ส่วนลดนักเรียนเก่าน่ะ
เป็นไงบ้าง
เหมือนหมวกกันน็อกเลย
แล้วนี่ มินาอยู่ไหน
มินาโทรมาชวนพวกเราไปกินข้าวกลางวัน
ฉันอยู่นี่แล้ว
ใช่มินาเหรอ
อะไร
ที่จริงฉันเห็นเธอก่อน
แต่ฉันบอกไม่ได้จริงๆ
โห เลิศมาก
ดูสิ สวยเปรี้ยวเชียว
สวยจัง
ให้ตายสิ ฉันน่าจะมาเรียน ที่มหาวิทยาลัยนะ
พวกเธอทิ้งหนังสือพวกนั้นไปแล้ว
หลบซ่อนทำไม ฮานิ
มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม
มีอะไร
บอกเรามาเดี๋ยวนี้ เร็ว เร็ว
ปิดปากทำไม
คือว่า
ฉันจูบ
อะไรนะ
อะไรนะ จูบเหรอ
ที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง
ดังไปแล้ว
ถ้าจูบกันแล้ว ก็แสดงว่าคบกันแล้วน่ะสิ
แต่เหมือนแกล้งๆ มากกว่า
มันก็เกิดขึ้นกะทันหันมาก
พูดอะไร จูบนะ จูบ
- เธอจูบ - ฉันจะไปบอกให้ทุกคนรู้
ฮานิ เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีจริงๆ
มาอยู่กับพวกเรา
นั่นจูบจริงๆ
มันดีจริงๆ ใช่ไหม ฮานิ
เงียบๆ
- เป็นอะไรไหม ฮานิ - ไม่เป็นไรใช่ไหม
- ไม่เป็น - ขอโทษนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่ถูกชนใช่ไหม
ไม่โดนค่ะ ขอโทษนะคะ
- น้องใหม่เหรอ - ค่ะ
- ยินดีต้อนรับนะ - คะ
เขาอยู่ไหนกันเนี่ย
- จะมาไหม - ไม่ ฉันไปไม่ได้
เขาอยู่ตรงนั้น
- ฮานิ - นี่
สวัสดี
อะไร มาที่นี่ทำไม
ฉันก็แค่
ฉันก็แค่อยากดู
ห้องเรียนของนาย
พวกเขาจูบกันแล้วจริงๆ เหรอ
ให้ตายสิ ทำไมเธออ่อนไหวแบบนั้น
โอ้ สวัสดี เจอกันอีกแล้วนะ
แฟนเหรอ
ไม่ใช่
ไม่ใช่เหรอ
จูบแรกของฉัน มันหมายความว่าอะไรกัน
ฉันก็ว่างั้น
ไปหากาแฟดื่มที่ร้านกันเถอะ
ไม่ละ ฉันต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะ
- เชฟ เชพ - จุนกู นายชอบ
ฮานิขนาดนั้นเลยเหรอ
ถ้าไม่ได้ฮานิ
ผมก็เรียนไม่จบม.ปลายหรอกครับ
อ้อ
พี่ซึงโจ
แฟนเหรอ
เชื่อในรักแท้หรือเปล่า
ไปเลย เพราะเธอคนเดียวเลย
- คนเจ้าชู้ - หา
ฉันว่านายกับเธอคงจะได้ลงเอยกัน
นี่พูดถึงเฮราเหรอ
คนสองคนตกหลุมรักกัน ในเวลาเดียวกัน
พี่คิดว่านั่นคือปาฏิหาริย์
เธอว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นกับพี่ไหม
มันยากมาก
เวลาเห็นลูกแบบนี้แล้ว พ่อรู้สึกไม่ดี
ย้ายออกกันเถอะ
บะหมี่นี้ทำหนูน้ำตาไหล
(คำบรรยายโดย เฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์)